Ustawa o podatku VAT - dział XII

Dział XII
Procedury szczególne
Rozdział 1
Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców
Art. 113.
[1. Zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej
nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w
złotych odpowiadającej równowartości 10 000 euro. Do wartości sprzedaży nie
wlicza się kwoty podatku.]
<1. Zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej
nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty
50 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.>
2. Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy
towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także
towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
podlegających amortyzacji.
3. W przypadku prowadzenia przez rolnika ryczałtowego korzystającego ze zwolnienia
określonego w art. 43 ust. 1 pkt 3 także działalności innej niż działalność
rolnicza do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 i 10, dokonywanej przez
tego podatnika nie wlicza się sprzedaży produktów rolnych pochodzących z
prowadzonej przez niego działalności rolniczej.
4. Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego
w ust. 1 i 9, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze
naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują
ze zwolnienia, z tym że w przypadku, o którym mowa w ust. 9, zawiadomienie
musi nastąpić przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5.
5. Jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie
ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie
przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem
przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad
tę kwotę. Za zgodą naczelnika urzędu skarbowego podatnik może pomniejszyć
kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów
celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,

a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących
zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem:

nowe brzmienie ust. 1
w art. 113 wchodzi w
życie z dn. 1.01.2008
r. (Dz.U. z 2007 r. Nr
192, poz. 1382).

1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w
którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w ust. 1, oraz
2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie
14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia.
6. Kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 5, stanowi iloczyn ilości towarów
objętych spisem z natury i kwoty podatku naliczonego przypadającej na
jednostkę towaru, z podziałem na poszczególne stawki podatkowe.
7. Przepis ust. 5 stosuje się również do podatników, którzy rezygnują z przysługującego
im zwolnienia na podstawie ust. 1, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia
naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji ze zwolnienia przed początkiem
miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia.
8. W przypadku podatników, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4, przez wartość
sprzedaży określoną w ust. 1 rozumie się 30-krotność kwoty prowizji lub innych
postaci wynagrodzeń za wykonanie usług.
9. Podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie
roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika
wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej
sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8.
10. Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży,
przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1 lub w ust.
8, zwolnienie określone w ust. 9 traci moc z momentem przekroczenia kwoty
określonej w ust. 1 lub w ust. 8. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży
ponad wartość określoną w zdaniu poprzednim, a obowiązek podatkowy powstaje
z momentem przekroczenia tej wartości. Przepis ust. 5 zdanie trzecie stosuje
się odpowiednio.
11. Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego
zwolnienia, może dopiero po upływie 3 lat, licząc od końca miesiąca, w którym
utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać
ze zwolnienia określonego w ust. 1.
12. Jeżeli podatnicy określeni w ust. 1, 8 i 9, wykorzystując związki z kontrahentami,
tak układają swoje interesy, że uzyskują wartość sprzedaży znacznie odbiegającą
od tej, którą uzyskaliby w przypadku, gdyby związki te nie istniały, a w
wyniku tych związków nastąpiło zmniejszenie wpływów podatkowych, zwolnienie
od podatku traci moc od początku roku podatkowego.
13. Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i
usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której
podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników:
1) dokonujących dostaw:
a) wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali,
b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem: energii
elektrycznej (PKWiU 40.10.10), perfum i wód toaletowych (PKWiU
24.52.11), kosmetyków upiększających do ust i oczu (PKWiU
24.52.12), kosmetyków do manicure i pedicure (PKWiU 24.52.13), pudrów
kosmetycznych i higienicznych – z wyłączeniem przeznaczonych
dla dzieci (PKWiU ex 24.52.14-00), pozostałych kosmetyków upiększających do twarzy (PKWiU 24.52.15-00.10), dezodorantów osobistych preparatów przeciwpotowych (PKWiU 24.52.19-
50.00),preparatów do higieny intymnej (PKWiU 24.52.19-90.10), środków
higienicznych kosmetycznych, gdzie indziej niewymienionych
(PKWiU 24.52.19-90.3), preparatów toaletowych dla zwierząt (PKWiU
24.52.19-90.60), kosmetyków i wyrobów perfumeryjnych, pozostałych,
gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 24.52.19-90.90), kart do
gry – z wyłączeniem kart do gry dla dzieci (PKWiU ex 36.50.41-00),
cygar, również z obciętymi końcami, cygaretek i papierosów z tytoniu
lub namiastek tytoniu (PKWiU 16.00.11), tytoniu do palenia (PKWiU
16.00.12-30), tabaki (PKWiU ex 16.00.12-90.20),
c) nowych środków transportu,
d) terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę;
2) świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także
usługi jubilerskie;
3) niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju.
14. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) (uchylony);
2) listę towarów i usług, o których mowa w ust. 13 pkt 1 lit. a i pkt 2, z
uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce
publicznej.
Art. 114.
1. Podatnik świadczący usługi taksówek osobowych (PKWiU 60.22.11-00.00) może
wybrać opodatkowanie tych usług w formie ryczałtu według stawki 3%, po
uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego w terminie
do końca miesiąca poprzedzającego okres, w którym będzie stosował ryczałt.
2. Przy opodatkowaniu usług w formie ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje
się przepisu art. 86.
3. W zakresie usług, o których mowa w ust. 1, opodatkowanych w formie ryczałtu
podatnik składa w terminie, o którym mowa w art. 99 ust. 1, skróconą deklarację
podatkową.
4. Podatnik, który wybrał opodatkowanie w formie ryczałtu, może zrezygnować z
tej formy opodatkowania, nie wcześniej jednak niż po upływie 12 miesięcy, po
uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego, w terminie
do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego nie będzie rozliczał się
w formie ryczałtu.
5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 3, wraz z objaśnieniami
co do sposobu jej wypełnienia, uwzględniając termin i miejsce składania
deklaracji podatkowej.
6. (uchylony).
Rozdział 2
Szczególne procedury dotyczące rolników ryczałtowych
Art. 115.
1. Rolnikowi ryczałtowemu dokonującemu dostawy produktów rolnych dla podatnika
podatku, który rozlicza ten podatek, przysługuje zryczałtowany zwrot podatku
z tytułu nabywania niektórych środków produkcji dla rolnictwa opodatkowanych
tym podatkiem. Kwota zryczałtowanego zwrotu podatku jest wypłacana
rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę produktów rolnych.
2. Stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o którym mowa w ust. 1, wynosi 5%
kwoty należnej z tytułu dostawy produktów rolnych pomniejszonej o kwotę zryczałtowanego
zwrotu podatku.
Art. 116.
1. Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny nabywający produkty rolne
od rolnika ryczałtowego wystawia w dwóch egzemplarzach fakturę dokumentującą
nabycie tych produktów. Oryginał faktury jest przekazywany dostawcy.
2. Faktura dokumentująca nabycie produktów rolnych powinna być oznaczona jako
„Faktura VAT RR” i zawierać co najmniej:
1) imię i nazwisko lub nazwę albo nazwę skróconą dostawcy i nabywcy oraz
ich adresy;
2) numer identyfikacji podatkowej lub numer PESEL dostawcy i nabywcy;
3) numer dowodu osobistego dostawcy lub innego dokumentu stwierdzającego
jego tożsamość, datę wydania tego dokumentu i nazwę organu, który wydał
dokument, jeżeli rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych
jest osobą fizyczną;
4) datę dokonania nabycia oraz datę wystawienia i numer kolejny faktury;
5) nazwy nabytych produktów rolnych;
6) jednostkę miary i ilość nabytych produktów rolnych oraz oznaczenie (opis)
klasy lub jakości tych produktów;
7) cenę jednostkową nabytego produktu rolnego bez kwoty zryczałtowanego
zwrotu podatku;
8) wartość nabytych produktów rolnych bez kwoty zryczałtowanego zwrotu
podatku;
9) stawkę zryczałtowanego zwrotu podatku;
10) kwotę zryczałtowanego zwrotu podatku od wartości nabytych produktów
rolnych;
11) wartość nabytych produktów rolnych wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu
podatku;
12) kwotę należności ogółem wraz z kwotą zryczałtowanego zwrotu podatku,
wyrażoną cyfrowo i słownie;
13) czytelne podpisy osób uprawnionych do wystawienia i otrzymania faktury
lub podpisy oraz imiona i nazwiska tych osób.
3. Faktura VAT RR powinna również zawierać oświadczenie dostawcy produktów
rolnych w brzmieniu:
„Oświadczam, że jestem rolnikiem ryczałtowym zwolnionym od podatku
od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od
towarów i usług.”.
4. W przypadku umów kontraktacji lub innych umów o podobnym charakterze
oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być złożone tylko raz w okresie
obowiązywania umowy. Oświadczenie to sporządza się jako osobny dokument.
Dokument ten powinien zawierać elementy, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,
oraz datę zawarcia i określenie przedmiotu umowy, datę sporządzenia tego dokumentu
oraz czytelny podpis składającego oświadczenie. Dokument sporządza
się w dwóch egzemplarzach. Oryginał jest przekazywany nabywcy.
5. W przypadku rezygnacji ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1
pkt 3 składający oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, informuje o tym niezwłocznie
nabywcę.
6. Zryczałtowany zwrot podatku zwiększa u nabywcy produktów rolnych kwotę
podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w rozliczeniu za miesiąc, w
którym dokonano zapłaty, pod warunkiem że:
1) nabycie produktów rolnych jest związane z dostawą opodatkowaną;
2) zapłata należności za produkty rolne, obejmująca również kwotę zryczałtowanego
zwrotu podatku, nastąpiła na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego
nie później niż 14 dnia, licząc od dnia zakupu, z wyjątkiem przypadku,
gdy rolnik zawarł umowę z podmiotem nabywającym produkty rolne
określającą dłuższy termin płatności;
3) w dokumencie stwierdzającym dokonanie zapłaty, o której mowa w pkt 2,
zostaną podane numer i data wystawienia faktury potwierdzającej nabycie
produktów rolnych.
7. Za datę dokonania zapłaty uważa się datę wydania dyspozycji bankowej przekazania
środków finansowych na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, jeżeli
dyspozycja ta została zrealizowana.
8. Warunek, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, dotyczy tej części zapłaty, która stanowi
różnicę między kwotą należności za dostarczone produkty rolne a kwotą należności
za towary i usługi dostarczone rolnikowi ryczałtowemu przez nabywcę
tych produktów rolnych.
9. Przez należności za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu, o których
mowa w ust. 8, rozumie się również potrącenia z tytułu spłat rat pożyczek i
zaliczek udzielanych rolnikowi ryczałtowemu dostarczającemu produkty rolne,
dokonane przez podatnika nabywającego te produkty, pod warunkiem że:
1) zaliczka została przekazana na rachunek bankowy rolnika ryczałtowego, a
na fakturze potwierdzającej zakup produktów rolnych podano dane identyfikacyjne
dokumentu potwierdzającego dokonanie tej wpłaty;
2) raty i pożyczki wynikają z umów zawartych w formie pisemnej.
9a. Przez należność za towary i usługi dostarczane rolnikowi ryczałtowemu, o których
mowa w ust. 8, rozumie się również potrącenia z zapłaty należności za dostarczone
mleko opłat określonych w art. 33 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o
organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 244, poz.
2081 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 363).
10. Rolnik ryczałtowy jest obowiązany przechowywać oryginały faktur VAT RR
oraz kopie oświadczeń, o których mowa w ust. 4, przez okres 5 lat, licząc od
końca roku, w którym wystawiono fakturę.
Art. 117.
Z zastrzeżeniem art. 43 ust. 4, rolnik ryczałtowy w zakresie prowadzonej działalności
rolniczej dostarczający produkty rolne jest zwolniony z obowiązku:
1) wystawiania faktur, o których mowa w art. 106;
2) prowadzenia ewidencji dostaw i nabyć towarów i usług;
3) składania w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowej, o której mowa w
art. 99 ust. 1;
4) dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96.
Art. 118.
Przepisy art. 115, art. 116 ust. 1-3 i ust. 5-10 oraz art. 117 stosuje się odpowiednio w
przypadku wykonywania przez rolnika ryczałtowego usług rolniczych na rzecz podatników
podatku, którzy rozliczają ten podatek.
Rozdział 3
Szczególne procedury przy świadczeniu usług turystyki
Art. 119.
1. Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
2. Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności,
którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i
usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla
bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej
usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
ubezpieczenie.
3. Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
gdy podatnik:
1) ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
bezpośredniej korzyści turysty [;] <.>
[4) prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie
towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty,
oraz posiada dokumenty, z których wynikają te kwoty.]
<3a. Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję,
o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na
nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.>
w art. 119: w ust. 3
uchyla się pkt 4 i
dodaje ust. 3a -
wchodzi w życie z dn.
1.01.2008 r. (Dz.U. z
2007 r. Nr 192, poz.
1382).

4. Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych
dla bezpośredniej korzyści turysty.
5. W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych
od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część
świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych dalej
„usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług
własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla
bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla
usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29.
6. W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania
w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi
nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na
usługi własne.
7. Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% jeżeli
usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty
są świadczone poza terytorium Wspólnoty.
8. Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty
są świadczone zarówno na terytorium Wspólnoty, jak i poza nim, to usługi turystyki
podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części,
która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Wspólnoty.
9. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów
potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Wspólnoty.
10. Podatnik, o którym mowa w ust. 3, w wystawionych przez siebie fakturach nie
wykazuje kwot podatku.
Rozdział 4
Szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
przedmiotów kolekcjonerskich i antyków
Art. 120.
1. Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
1) przez dzieła sztuki rozumie się:
a) obrazy, kolaże i podobne tablice, malowidła oraz rysunki wykonane w
całości przez artystę, inne niż plany oraz rysunki dla celów architektonicznych,
inżynieryjnych, przemysłowych, handlowych, topograficznych
i im podobnych, ręcznie zdobione artykuły wyprodukowane,
scenografię teatralną, tkaniny do wystroju pracowni artystycznych
lub im podobne wykonane z malowanego płótna (PCN 9701), (CN
9701), (PKWiU 92.31.10-00.1),
b) oryginalne sztychy, druki i litografie sporządzone w ograniczonej liczbie
egzemplarzy, czarno-białe lub kolorowe, złożone z jednego lub kilku
arkuszy, w całości wykonane przez artystę, niezależnie od zastosowanego
przez niego procesu lub materiału, z wyłączeniem wszelkich
procesów mechanicznych lub fotomechanicznych (PCN 9702 00 00 0),
(CN 9702 00 00), (PKWiU ex 92.31.10-00.90),

c) oryginalne rzeźby oraz posągi z dowolnego materiału, pod warunkiem
że zostały one wykonane w całości przez artystę; odlewy rzeźby, których
liczba jest ograniczona do 8 egzemplarzy, a wykonanie było nadzorowane
przez artystę lub jego spadkobierców (PCN 9703 00 00 0),
(CN 9703 00 00), (PKWiU 92.31.10-00.2),
d) gobeliny (PCN 5805 00 00 0), (CN 5805 00 00), (PKWiU 17.40.16-
30.00) oraz tkaniny ścienne (PCN 6304), (CN 6304), (PKWiU ex
17.40.16-59.00 i 17.40.16-53.00) wykonane ręcznie na podstawie oryginalnych
wzorów dostarczonych przez artystę, pod warunkiem że ich
liczba jest ograniczona do 8 egzemplarzy,
e) fotografie wykonane przez artystę, opublikowane przez niego lub pod
jego nadzorem, podpisane i ponumerowane, ograniczone do 30 egzemplarzy
we wszystkich rozmiarach oraz oprawach;
2) przez przedmioty kolekcjonerskie rozumie się:
a) znaczki pocztowe lub skarbowe, stemple pocztowe, koperty pierwszego
obiegu, ostemplowane materiały piśmienne i im podobne, ofrankowane,
a jeżeli nieofrankowane, to uznane za nieważne i nieprzeznaczone do
użytku jako ważne środki płatnicze (PCN 9704 00 00 0), (CN 9704 00
00),
b) kolekcje oraz przedmioty kolekcjonerskie o wartości zoologicznej, botanicznej,
mineralogicznej, anatomicznej, historycznej, archeologicznej,
paleontologicznej, etnograficznej lub numizmatycznej (PCN 9705 00
00 0), (CN 9705 00 00), a także przedmioty kolekcjonerskie, o których
mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7;
3) przez antyki rozumie się przedmioty, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, których
wiek przekracza 100 lat (PCN 9706 00 00 0), (CN 9706 00 00);
4) przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się
do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone
w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne
(PCN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (CN 7102, 7103, 7106, 7108,
7110, 7112), (PKWiU 27.41.10-30, ex 27.41.10-50, ex 27.41.20-30, ex
27.41.20-50, ex 27.41.20-70.00, 27.41.30-30, 27.41.30-50, 27.41.61-00,
27.41.62-00, 36.22.11-30.00, 36.22.11-50.00 i 36.22.12-30.00).
2. Stawkę podatku 7% stosuje się do importu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich
oraz antyków.
3. Stawkę podatku 7% stosuje się również do:
1) dostawy dzieł sztuki dokonywanej:
a) przez ich twórcę lub spadkobiercę twórcy,
b) okazjonalnie przez podatnika innego niż podatnik, o którym mowa w
ust. 4 i 5, którego działalność jest opodatkowana, w przypadku gdy
dzieła sztuki zostały osobiście przywiezione przez podatnika lub zostały
przez niego nabyte od ich twórcy lub spadkobiercy twórcy, lub też w
przypadku gdy uprawniają go one do pełnego odliczenia podatku;
2) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli dokonującym dostawy, w
wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jest podatnik
podatku od wartości dodanej, do którego miałyby zastosowanie przepisy
pkt 1.
4. W przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów
używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych
uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych
w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża
stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru,
a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.
5. Jeżeli rodzaj poszczególnych przedmiotów kolekcjonerskich lub specyfika ich
dostaw czyni skomplikowanym lub niemożliwym określenie marży zgodnie z
ust. 4, podatnik może, za zgodą naczelnika urzędu skarbowego, obliczać marżę
jako różnicę pomiędzy łączną wartością dostaw a łączną wartością nabyć określonego
rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich w okresie rozliczeniowym.
6. Przez łączną wartość dostaw rozumie się sumę kwot, które mają zapłacić poszczególni
nabywcy przedmiotów kolekcjonerskich a przez łączną wartość nabyć
rozumie się sumę poszczególnych kwot nabycia.
7. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 5, łączna wartość nabyć określonego
rodzaju przedmiotów kolekcjonerskich jest w okresie rozliczeniowym wyższa
od łącznej wartości dostaw takich przedmiotów, różnica ta podwyższa
łączną wartość nabyć przedmiotów kolekcjonerskich w następnym okresie rozliczeniowym.
8. Jeżeli podatnik oblicza marżę zgodnie z ust. 5, obowiązany jest on do stosowania
takiego sposobu obliczania marży od określonych przedmiotów kolekcjonerskich
do końca okresu, o którym mowa w ust. 13.
9. Jeżeli różnica, o której mowa w ust. 7, utrzymuje się przez okres 12 miesięcy to
podatnik traci prawo do obliczania marży zgodnie z ust. 5. Podatnik może ubiegać
się ponownie o skorzystanie z obliczania marży zgodnie z ust. 5 po upływie
roku od utraty tego prawa licząc do końca miesiąca, w którym utracił prawo do
rozliczania tą metodą.
10. Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów
kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:
1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub
niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była
zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust.
4 i 5;
4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym
w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających
regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie
potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.
11. Przepisy ust. 4 i 5 mogą mieć również zastosowanie do dostawy:
1) dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków uprzednio importowanych
przez podatnika, o którym mowa w ust. 4 i 5;

2) dzieł sztuki nabytych od ich twórców lub spadkobierców twórców;
3) dzieł sztuki nabytych od podatnika, o którym mowa w art. 15, innego niż
wymieniony w ust. 4 i 5, które podlegały opodatkowaniu podatkiem według
stawki 7 %.
12. W przypadku dostawy towarów, o których mowa w ust. 11 pkt 1, kwotę nabycia,
którą należy uwzględnić przy obliczaniu marży, o której mowa w ust. 4 i 5,
przyjmuje się w wysokości równej kwocie podstawy opodatkowania zastosowanej
przy imporcie towarów powiększonej o należny podatek z tytułu tego importu.
13. Przepis ust. 11 stosuje się w przypadku, gdy podatnik zawiadomił na piśmie naczelnika
urzędu skarbowego o przyjętym sposobie opodatkowania zgodnie z ust.
4 i 5 przed dokonaniem dostawy. Zawiadomienie jest ważne przez okres 2 lat,
licząc od końca miesiąca, w którym podatnik zawiadomił naczelnika urzędu
skarbowego. Po tym okresie, jeżeli podatnik chce stosować procedurę polegającą
na opodatkowaniu marży, musi ponownie złożyć to zawiadomienie.
14. Podatnik może stosować ogólne zasady opodatkowania do dostaw, do których
stosuje się przepisy ust. 10 i 11. W przypadku zastosowania ogólnych zasad podatnik
ma prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego od towarów, o których
mowa w ust. 11, w rozliczeniu za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy
u tego podatnika z tytułu dostawy tych towarów.
15. Jeżeli podatnik oprócz zasad, o których mowa w ust. 4 i 5, stosuje również ogólne
zasady opodatkowania, to jest on obowiązany prowadzić ewidencję zgodnie z
art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem podziału w zależności od sposobu opodatkowania;
w odniesieniu do dostawy, o której mowa w ust. 4 i 5, ewidencja musi
zawierać w szczególności kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia kwoty
marży, o której mowa w tych przepisach.
16. Podatnik, o którym mowa w ust. 4 i 5, nie może oddzielnie wykazywać na wystawianych
przez siebie fakturach podatku od dostawy towarów, w przypadku
gdy opodatkowaniu podlega marża.
17. W zakresie, w jakim podatnik dokonuje dostaw towarów opodatkowanych zgodnie
z ust. 4 i 5, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje
się do nabywanych przez tego podatnika:
1) dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków przez niego importowanych;
2) dzieł sztuki nabytych od ich twórców lub spadkobierców twórców;
3) dzieł sztuki nabytych od podatnika niebędącego podatnikiem, o którym mowa
w ust. 4 i 5.
18. Przepisu ust. 17 nie stosuje się w sytuacji, gdy dostawa towarów podlega opodatkowaniu
podatkiem na zasadach innych niż określone w ust. 4 i 5.
19. Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych
przez podatnika towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich
i antyków, jeżeli podlegały opodatkowaniu zgodnie z ust. 4 i 5.
20. W przypadku eksportu towarów dokonywanego przez podatnika, o którym mowa
w ust. 4 i 5, do którego mają zastosowanie zasady opodatkowania zgodne z
ust. 4 i 5, marża podlega opodatkowaniu stawką 0 %.

21. Przepisów ust. 1-20 nie stosuje się do nowych środków transportu będących
przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Rozdział 5
Szczególne procedury dotyczące złota inwestycyjnego
Art. 121.
1. Ilekroć w przepisach niniejszego rozdziału jest mowa o złocie inwestycyjnym,
rozumie się przez to:
1) złoto w postaci sztabek lub płytek o próbie co najmniej 995 tysięcznych
oraz złoto reprezentowane przez papiery wartościowe;
2) złote monety, które spełniają łącznie następujące warunki:
a) posiadają próbę co najmniej 900 tysięcznych,
b) zostały wybite po roku 1800,
c) są lub były obowiązującym środkiem płatniczym w kraju pochodzenia,
d) są sprzedawane po cenie, która nie przekracza o więcej niż 80% wartości
rynkowej złota zawartego w monecie.
2. Złote monety wymienione w spisie ogłaszanym co roku w serii C Dziennika
Urzędowego Wspólnot Europejskich spełniają warunki określone w ust. 1 pkt 2
przez cały rok obowiązywania spisu.
3. Złotych monet, o których mowa w ust. 1 i 2, nie traktuje się jako przedmiotów
kolekcjonerskich o wartości numizmatycznej.
Art. 122.
1. Zwalnia się od podatku dostawę, wewnątrzwspólnotowe nabycie i import złota
inwestycyjnego, w tym również złota inwestycyjnego reprezentowanego przez
certyfikaty na złoto asygnowane lub nieasygnowane, lub złota, którym prowadzony
jest obrót na rachunkach złota, oraz w szczególności pożyczki w złocie i
operacje typu swap w złocie, z którymi wiąże się prawo własności lub roszczenie
w odniesieniu do złota inwestycyjnego, a także transakcje dotyczące złota
inwestycyjnego związane z kontraktami typu futures i forward, powodujące
przeniesienie prawa własności lub roszczenia w odniesieniu do złota inwestycyjnego.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do usług świadczonych
przez agentów działających w imieniu i na rzecz innych osób, pośredniczących
w dostawie złota inwestycyjnego dla swojego zleceniodawcy.
Art. 123.
1. Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia, o którym mowa w art. 122 ust. 1, jeżeli:
1) wytwarza złoto inwestycyjne lub przetwarza złoto innego rodzaju na złoto
inwestycyjne, a dostawa jest dokonywana dla innego podatnika, lub

2) w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa dokonuje dostawy złota w celach
przemysłowych, a dostawa dotyczy złota inwestycyjnego, o którym mowa
w art. 121 ust. 1 pkt 1, i jest dokonywana dla innego podatnika.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do usług, o których mowa w art. 122 ust.
2.
3. Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani zawiadomić na piśmie o
zamiarze rezygnacji ze zwolnienia naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem
miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, z tym że w przypadku podatników
rozpoczynających wykonywanie czynności, o których mowa w art. 122,
w ciągu roku podatkowego - przed dniem wykonania pierwszej z tych czynności.
Art. 124.
1. Podatnik wykonujący czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 122 ust.
1 ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego:
1) od nabycia złota inwestycyjnego od podatnika, o którym mowa w art. 123
ust. 1;
2) od nabycia, w tym również wewnątrzwspólnotowego, lub importu złota innego
niż złoto inwestycyjne, jeżeli to złoto jest następnie przekształcone w
złoto inwestycyjne przez tego podatnika lub na jego rzecz;
3) od nabycia usług polegających na zmianie postaci, masy lub próby złota, w
tym złota inwestycyjnego.
2. Podatnik zwolniony od podatku na podstawie art. 122 ust. 1, który wytwarza złoto
inwestycyjne lub przetwarza złoto w złoto inwestycyjne, ma prawo do odliczenia
od kwoty podatku należnego kwotę podatku naliczonego od nabycia, w
tym również wewnątrzwspólnotowego, lub importu towarów lub usług, związanych
z wytworzeniem lub przetworzeniem tego złota.
3. Przepis art. 86 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 125.
1. Podatnicy dokonujący dostaw złota inwestycyjnego są obowiązani prowadzić
ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3.
2. Ewidencja powinna zawierać także dane dotyczące nabywcy, które umożliwiają
jego identyfikację.
Rozdział 6
System zwrotu podatku podróżnym
Art. 126.
1. Osoby fizyczne niemające stałego miejsca zamieszkania na terytorium Wspólnoty,
zwane dalej „podróżnymi”, mają prawo do otrzymania zwrotu podatku zapłaconego
przy nabyciu towarów na terytorium kraju, które w stanie nienaruszonym zostały wywiezione przez nie poza terytorium Wspólnoty w bagażu osobistym podróżnego, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 127 i 128.
2. Miejsce stałego zamieszkania, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie
paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość.
3. Zwrot podatku nie przysługuje w przypadku nabycia paliw silnikowych.
Art. 127.
1. Zwrot podatku, o którym mowa w art. 126 ust. 1, przysługuje w przypadku zakupu
towarów u podatników, zwanych dalej „sprzedawcami”, którzy:
1) są zarejestrowani jako podatnicy podatku oraz
2) prowadzą ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu
kas rejestrujących, oraz
3) zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów,
o których mowa w ust. 8.
2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, w przypadku gdy sprzedawca dokonuje
zwrotu podatku podróżnemu.
3. Sprzedawcami nie mogą być podatnicy zwolnieni od podatku na podstawie art.
113 ust. 1 i 9.
4. Sprzedawcy są obowiązani:
1) poinformować naczelnika urzędu skarbowego na piśmie, że są sprzedawcami;
2) zapewnić podróżnym pisemną informację o zasadach zwrotu podatku w
czterech językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim;
3) oznaczyć punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości
zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku;
4) poinformować naczelnika urzędu skarbowego o miejscu, gdzie podróżny
dokonujący u nich zakupu towarów może odebrać podatek, oraz z kim mają
zawarte umowy o zwrot podatku, i przedłożyć kopie tych umów.
5. Zwrot podatku podróżnym jest dokonywany w złotych przez sprzedawcę lub w
punktach zwrotu VAT przez podmioty, których przedmiotem działalności jest
dokonywanie zwrotu, o którym mowa w art. 126 ust. 1.
6. Sprzedawcy, o których mowa w ust. 5, mogą dokonywać zwrotu, o którym mowa
w art. 126 ust. 1, pod warunkiem że ich obroty za poprzedni rok podatkowy
wyniosły powyżej 400 000 zł oraz że dokonują zwrotu podatku wyłącznie w odniesieniu
do towarów nabytych przez podróżnego u tego sprzedawcy.
7. Przepis ust. 6 stosuje się również w przypadku gdy sprzedawca nie spełnia warunku
dotyczącego wysokości obrotów, o którym mowa w tym przepisie, jednakże
wyłącznie w odniesieniu do sprzedaży dokonanej podróżnemu w roku podatkowym,
w którym spełniał ten warunek.
8. Podmioty, o których mowa w ust. 5, niebędące sprzedawcami mogą dokonywać
zwrotu, o którym mowa w art. 126 ust. 1, pod warunkiem że podmioty te:
1) są co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, zarejestrowanymi podatnikami podatku;
2) zawiadomiły na piśmie naczelnika urzędu skarbowego o zamiarze rozpoczęcia
działalności w zakresie zwrotu podatku podróżnym;
3) co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, nie mają zaległości w podatkach
stanowiących dochody budżetu państwa oraz zaległości z tytułu składek
wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
4) zawarły umowy ze sprzedawcami, o których mowa w ust. 1, w sprawie
zwrotu podatku;
5) złożyły w urzędzie skarbowym kaucję gwarancyjną w wysokości 5 mln zł w
formie:
a) depozytu pieniężnego,
b) gwarancji bankowych,
c) obligacji Skarbu Państwa co najmniej o trzyletnim terminie wykupu;
6) uzyskały od ministra właściwego do spraw finansów publicznych zaświadczenie
stwierdzające spełnienie łącznie warunków wymienionych w pkt 1-5.
9. Kaucja gwarancyjna, o której mowa w ust. 8 pkt 5, jest utrzymywana przez cały
okres działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 5, i podlega zwrotowi po
zakończeniu działalności związanej ze zwrotem podatku.
10. Podmiotem, o którym mowa w ust. 8, dokonującym zwrotu podatku może być
wyłącznie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna.
11. Członkami władz spółek wymienionych w ust. 10 nie mogą być osoby karane za
przestępstwa skarbowe lub za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej.
11a. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, minister właściwy do spraw finansów
publicznych wydaje na okres nie dłuższy niż 1 rok.
11b. Warunek, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, uważa się za spełniony również w
przypadku gdy podmioty posiadały zaległości w podatkach stanowiących dochody
budżetu państwa lub zaległości z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych i uregulowały te zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w
terminie 30 dni od dnia powstania tych zaległości.
11c. Przepisy ust. 8-11b stosuje się odpowiednio do podmiotów, które uzyskały zaświadczenie,
o którym mowa w ust. 8 pkt 6, i które przed upływem okresu, na
który zostało ono wydane, ponownie składają wniosek o wydanie zaświadczenia
na następny okres.
12. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
tryb przyjmowania kaucji gwarancyjnej, o której mowa w ust. 8 pkt 5,
uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego udokumentowania przyjęcia
kaucji.

Art. 128.
1. Zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł zakupiony towar
poza terytorium Wspólnoty nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca
następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu.
2. Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest przedstawienie przez podróżnego
imiennego dokumentu wystawionego przez sprzedawcę, zawierającego w szczególności
kwotę podatku zapłaconego przy dostawie towarów. Wywóz towaru
powinien być potwierdzony na tym dokumencie przez urząd celny stemplem zaopatrzonym
w numerator. Do dokumentu powinien być dołączony wystawiony
przez sprzedawcę paragon z kasy rejestrującej, o której mowa w art. 111 ust. 1.
3. Urząd celny potwierdza wywóz towaru na dokumencie, o którym mowa w ust. 2,
po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru i sprawdzeniu zgodności
danych dotyczących podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi
w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do potwierdzania wywozu z terytorium
Wspólnoty towarów nabytych przez podróżnego na terytorium państwa członkowskiego
innym niż terytorium kraju.
5. W przypadku gdy podróżny opuszcza terytorium Wspólnoty z terytorium państwa
członkowskiego innego niż terytorium kraju, zwrot podatku przysługuje,
jeżeli dokument, o którym mowa w ust. 2, został potwierdzony przez urząd celny,
przez który towary zostały wywiezione z terytorium Wspólnoty.
6. Sprzedawcy oraz podmioty, o których mowa w art. 127 ust. 5, dokonujący zwrotu
podatku podróżnemu mają prawo do pobrania od podróżnego prowizji od
zwracanej kwoty podatku.
7. Rozliczenia między podmiotem, który dokonał zwrotu, a sprzedawcą towaru regulują
zawarte przez nich umowy.
Art. 129.
1. Do dostawy towarów, od których dokonano zwrotu podatku podróżnemu, sprzedawca
stosuje stawkę podatku 0%, pod warunkiem że:
1) spełnił warunki, o których mowa w art. 127 ust. 4 pkt 1 i 4, oraz
2) przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument
określony w art. 128 ust. 2, zawierający potwierdzenie wywozu tych towarów
poza terytorium Wspólnoty.
2. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
terytorium Wspólnoty w terminie późniejszym niż określony w ust. 1 pkt 2
upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego od tej dostawy,
nie później jednak niż przed upływem 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w
którym dokonano dostawy.
Art. 130.
1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór:
1) znaku, o którym mowa w art. 127 ust. 4 pkt 3;
2) dokumentu, o którym mowa w art. 128 ust. 2;
3) stempla, o którym mowa w art. 128 ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenie, o
którym mowa w ust. 1, uwzględnia:
1) prawidłową identyfikację towarów;
2) możliwość potwierdzania wywozu towarów przez organy celne.
3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:
1) inne towary niż wymienione w art. 126 ust. 3, przy których wywozie nie
stosuje się art. 126 ust. 1;
2) minimalną łączną wartość zakupów wynikającą z dokumentów, o których
mowa w art. 128 ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku;
3) maksymalną wysokość prowizji, o której mowa w art. 128 ust. 6
- uwzględniając sytuację gospodarczą państwa, sytuację w zakresie obrotu towarowego
z zagranicą poszczególnymi grupami towarów, sytuację rynkową w obrocie
towarami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem oraz przepisy Wspólnoty
Europejskiej.
4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw finansów
publicznych wydaje w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych, określając również rodzaje i sposób zabezpieczeń dokumentu
utrudniających jego fałszowanie.
Rozdział 7
Procedury szczególne dotyczące podmiotów zagranicznych świadczących
na terytorium Wspólnoty usługi elektroniczne osobom niepodlegającym
opodatkowaniu
Art. 131.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1) VAT - rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej;
2) podmiotach zagranicznych - rozumie się przez to osoby prawne, jednostki
organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające
siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Wspólnoty, wykonujące
czynności podlegające opodatkowaniu VAT na terytorium Wspólnoty, które
nie zarejestrowały swojej działalności na terytorium Wspólnoty i wobec
których nie powstaje wymóg identyfikacji na potrzeby VAT na terytorium
państwa członkowskiego;
3) osobach niepodlegających opodatkowaniu - rozumie się przez to osoby
prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
fizyczne niebędące podatnikami VAT;
4) państwie członkowskim identyfikacji - rozumie się przez to państwo członkowskie,
które podmiot zagraniczny wybiera w celu przedłożenia zgłoszenia,
o którym mowa w art. 132 ust. 1, w przypadku gdy jego działalność jako podatnika VAT na terytorium Wspólnoty zostanie rozpoczęta zgodnie z postanowieniami tego rozdziału;
5) państwie członkowskim konsumpcji - rozumie się przez to państwo członkowskie,
w odniesieniu do którego zgodnie z art. 27 ust. 5 przyjmuje się, że
na jego terytorium ma miejsce świadczenie usług elektronicznych.
Art. 132.
1. Podmioty zagraniczne świadczące na terytorium Wspólnoty usługi elektroniczne
osobom niepodlegającym opodatkowaniu, które mają siedzibę lub miejsce zamieszkania
na terytorium Wspólnoty, mogą złożyć w państwie członkowskim
identyfikacji zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania ze specjalnych
procedur rozliczania VAT wobec tych usług, o których mowa w ust. 2-7, w art.
133 oraz w art. 134.
2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, podmioty zagraniczne składają drogą elektroniczną.
3. W przypadku gdy państwem członkowskim identyfikacji jest Rzeczpospolita
Polska, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, składa się do Naczelnika Drugiego
Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, zwanego dalej „naczelnikiem drugiego
urzędu skarbowego”.
4. Zgłoszenie w przypadku, o którym mowa w ust. 3, powinno być opatrzone bezpiecznym
podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego
kwalifikowanego certyfikatu, przyznanego na podstawie odrębnych przepisów,
oraz zawierać: nazwę podmiotu zagranicznego, jego adres opatrzony kodem
pocztowym, adres poczty elektronicznej, adres stron internetowych należących
do tego podmiotu, przyznany mu w państwie siedziby lub miejsca zamieszkania
numer podatkowy oraz oświadczenie, że podmiot zagraniczny nie został zidentyfikowany
na potrzeby VAT na terytorium Wspólnoty.
5. Naczelnik drugiego urzędu skarbowego, potwierdzając zgłoszenie, o którym
mowa w ust. 3, nadaje z wykorzystaniem drogi elektronicznej podmiotowi zagranicznemu
numer identyfikacyjny na potrzeby wykonywanych przez niego
usług elektronicznych.
6. Podmiot zagraniczny zidentyfikowany zgodnie z ust. 5 jest obowiązany do zawiadomienia
naczelnika drugiego urzędu skarbowego o wszelkich zmianach danych
objętych zgłoszeniem, o którym mowa w ust. 3, w terminie 7 dni, licząc od
dnia, w którym nastąpiła zmiana.
7. W przypadku gdy podmiot zagraniczny zidentyfikowany zgodnie z ust. 5:
1) zawiadomi naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu wykonywania
czynności, o których mowa w ust. 1, lub
2) nie zawiadomi naczelnika drugiego urzędu skarbowego o zaprzestaniu wykonywania
usług, o których mowa w ust. 1, lecz nie składa deklaracji VAT,
o której mowa w art. 133 ust. 1, przez kolejne trzy kwartały, lub
3) nie spełnia warunków niezbędnych do korzystania z procedur szczególnych
określonych w niniejszym rozdziale, lub
4) stale narusza zasady korzystania z procedur szczególnych określonych w niniejszym
rozdziale
- naczelnik drugiego urzędu skarbowego zawiadomi podmiot zagraniczny o wygaśnięciu
identyfikacji tego podmiotu na potrzeby VAT na terytorium Wspólnoty.
8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw informatyzacji, może określić, w drodze rozporządzenia,
inny niż wymieniony w ust. 4 sposób dokonywania zgłoszenia informującego o
zamiarze skorzystania ze specjalnych procedur rozliczania VAT usług elektronicznych,
uwzględniając:
1) konieczność zapewnienia identyfikacji dokonującego zgłoszenia;
2) stosowane techniki w zakresie przesyłania dokumentów w formie elektronicznej
i kodowania danych w tych dokumentach.
Art. 133.
1. Podmioty zagraniczne zidentyfikowane zgodnie z art. 132 ust. 5 na potrzeby
VAT są obowiązane drogą elektroniczną składać do Drugiego Urzędu Skarbowego
Warszawa - Śródmieście, zwanego dalej „drugim urzędem skarbowym”,
deklaracje na potrzeby rozliczenia VAT, zwane dalej „deklaracjami VAT”.
2. Deklaracje VAT składa się za okresy kwartalne, do 20 dnia po zakończeniu
kwartału, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług
elektronicznych.
3. Deklaracje VAT składa się w terminie określonym w ust. 2 również w przypadku,
gdy w danym okresie rozliczeniowym nie powstał obowiązek podatkowy z
tytułu świadczenia usług elektronicznych.
4. Deklaracja VAT powinna zawierać:
1) numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 132 ust. 5;
2) dla każdego państwa członkowskiego konsumpcji:
a) ogólną wartość usług elektronicznych pomniejszoną o VAT,
b) całkowitą kwotę podatku należnego przypadającą na usługi elektroniczne,
c) stawkę podatku;
3) dla wszystkich państw członkowskich konsumpcji - całkowitą kwotę podatku
należnego.
5. Kwoty w deklaracji VAT wyrażane są w złotych polskich.
6. W przypadku gdy płatności z tytułu świadczenia usług elektronicznych odbywały
się w innych walutach niż złoty polski, do przeliczeń stosuje się kurs wymiany
obowiązujący ostatniego dnia danego okresu rozliczeniowego.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, przeliczenia dokonuje się według kursu
wymiany publikowanego przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub -
jeżeli nie zostanie opublikowany w tym dniu - według kursu opublikowanego
następnego dnia.
8. Podmioty zagraniczne są obowiązane do wpłacania kwot VAT w złotych polskich
w terminie, o którym mowa w ust. 2, na rachunek bankowy drugiego urzędu
skarbowego.
Art. 134.
1. Podmioty zagraniczne zidentyfikowane zgodnie z art. 132 ust. 5 na potrzeby
VAT są obowiązane prowadzić ewidencję w postaci elektronicznej zawierającą
dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości
kwoty podatku należnego, kwoty VAT do zapłaty w państwie członkowskim
konsumpcji, całkowitej kwoty VAT do zapłaty w państwie członkowskim identyfikacji
oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT.
2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, powinna być udostępniona przez podmiot
zagraniczny drogą elektroniczną na każde żądanie państwa członkowskiego
identyfikacji oraz państwa członkowskiego konsumpcji.
3. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, należy przechowywać przez okres 10 lat od
zakończenia roku, w którym dokonano świadczenia usług elektronicznych.
Rozdział 8
Wewnątrzwspólnotowe transakcje trójstronne - procedura uproszczona
Art. 135.
1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1) VAT - rozumie się przez to podatek i podatek od wartości dodanej;
2) wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej - rozumie się przez to transakcję,
w której są spełnione łącznie następujące warunki:
a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych
w trzech różnych państwach członkowskich
uczestniczy w dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje
ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa
tego towaru jest dokonana między pierwszym i drugim oraz drugim i
ostatnim w kolejności,
b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego
lub też transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub
na ich rzecz z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium
innego państwa członkowskiego;
3) wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów - rozumie się przez to nabycie
prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej
dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego
inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki
lub transportu przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na
ich rzecz;
4) procedurze uproszczonej - rozumie się przez to procedurę rozliczania VAT
w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na tym, że
ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego
rzecz dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli
łącznie są spełnione następujące warunki:
a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio
poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u
drugiego w kolejności podatnika VAT,
b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego
w kolejności podatnika VAT nie posiada siedziby lub miejsca
zamieszkania w państwie członkowskim, w którym kończy się transport
lub wysyłka,
c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego
w kolejności podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby
VAT, który został mu przyznany przez państwo członkowskie
inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy transport lub wysyłka,
d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na
potrzeby VAT państwa członkowskiego, w którym kończy się transport
lub wysyłka,
e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w
kolejności podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku
VAT od dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
2. Procedura uproszczona ma zastosowanie również wtedy, gdy ostatni w kolejności
podmiot jest osobą prawną, która nie jest podatnikiem podatku od wartości
dodanej lub podatnikiem, o którym mowa w art. 15, a która jest zidentyfikowana
na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotych w państwie członkowskim, w którym
znajduje się towar w momencie zakończenia transportu lub wysyłki; w
przypadku procedury uproszczonej uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie
towarów zostało opodatkowane u drugiego w kolejności podatnika VAT.
Art. 136.
1. W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem,
o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik wymieniony w art.
15, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego opodatkowane,
jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę
zawierającą, oprócz danych wymienionych w art. 106, następujące informacje:
1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o
ptu” lub „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy Artykułu 28c (E) Szóstej
dyrektywy”;
2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony
przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
3) numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, który jest stosowany przez niego
wobec pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości
dodanej;
4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej
ostatniego w kolejności podatnika.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy ostatnim w kolejności podmiotem
jest osoba prawna, która nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, a
która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w
państwie członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia
wysyłki lub transportu.
Art. 137.
1. W przypadku gdy w procedurze uproszczonej ostatnim w kolejności podatnikiem
VAT jest podatnik wymieniony w art. 15, drugi w kolejności podatnik podatku
od wartości dodanej, określony w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest obowiązany
do pisemnego zawiadomienia biura wymiany informacji o podatku VAT o zamiarze
skorzystania z procedury uproszczonej.
2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, składa się przed dniem dokonania dostawy,
do której mają mieć zastosowanie postanowienia niniejszego artykułu.
3. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:
1) nazwę i adres podatnika podatku od wartości dodanej oraz jego numer identyfikacyjny
na potrzeby podatku od wartości dodanej, który ma być zastosowany
w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej;
2) nazwę i adres podatnika, o którym mowa w art. 15, ostatniego w kolejności
w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej;
3) przewidywaną datę pierwszej dostawy, która ma być dokonana w ramach
wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej.
4. Kopię zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, podatnik podatku od wartości
dodanej jest obowiązany przesłać podatnikowi, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.
5. W przypadku dalszych dostaw w ramach procedury uproszczonej dla tego samego
podatnika, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie składa się kolejnych zawiadomień,
o których mowa w ust. 1.
6. Przepis art. 136 stosuje się odpowiednio, gdy drugim w kolejności podatnikiem
jest podatnik podatku od wartości dodanej w przypadku, o którym mowa w ust.
1, z zastrzeżeniem ust. 7.
7. Przepis art. 136 ust. 1 stosuje się odpowiednio do podatnika podatku od wartości
dodanej będącego drugim w kolejności podatnikiem, który posługuje się w procedurze
uproszczonej numerem identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego
podatku przez państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska, z
uwzględnieniem obowiązujących w tym innym państwie członkowskim przepisów
w zakresie dokumentowania tej procedury.
Art. 138.
1. Podatnik wymieniony w art. 15, do którego ma zastosowanie procedura uproszczona,
jest obowiązany, oprócz danych określonych w art. 109 ust. 3, podać w
prowadzonej ewidencji następujące informacje:
1) w przypadku gdy jest drugim w kolejności podatnikiem - ustalone wynagrodzenie
za dostawy w ramach procedury uproszczonej oraz nazwę i adres
ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej (osoby
prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, obowiązanej
do rozliczenia VAT z tytułu tej transakcji);
2) w przypadku gdy jest ostatnim w kolejności podatnikiem:
a) obrót z tytułu dokonanej na jego rzecz dostawy w rozumieniu art. 135
ust. 1 pkt 4 lit. a oraz kwotę podatku przypadającą na tę dostawę, która
stanowi u niego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów,
b) nazwę i adres drugiego w kolejności podatnika podatku od wartości
dodanej.
2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do osób prawnych niebędących podatnikami,
o których mowa w art. 15.
3. W przypadku drugiego w kolejności podatnika VAT, który wykorzystuje w wewnątrzwspólnotowej
transakcji trójstronnej numer identyfikacyjny na potrzeby
podatku od wartości dodanej przyznany mu przez państwo członkowskie inne
niż Rzeczpospolita Polska, nie powstaje obowiązek prowadzenia ewidencji, o
której mowa w art. 109 ust. 3, gdy transport lub wysyłka kończy się na terytorium
kraju.
4. Przepis ust. 3 stosuje się, jeżeli są spełnione wszystkie warunki, o których mowa
w art. 136 i 137, do przeniesienia obowiązku rozliczenia podatku na ostatniego
w kolejności podatnika VAT.
5. W przypadku gdy drugim w kolejności podatnikiem VAT w procedurze uproszczonej
jest podatnik, o którym mowa w art. 15, jest on obowiązany wykazać dane
o dokonanych transakcjach odpowiednio w deklaracji podatkowej oraz informacjach
podsumowujących.