Abolicja podatkowa

Abolicja podatkowa to ustawa, która dotyczy sfery podatkowej. Jej ideą było darowanie podatnikom tych należności podatkowych, które zostały zatajone. Warunkiem było ujawnienie tych należności oraz wpłacenie części tych ujawnionych zobowiązań podatkowych. 

  Ustawę o abolicji podatkowej zaproponował Grzegorz W. Kołodko. W 2002 roku zapoczątkował działania, które miały na celu przyczynić się do szybkiego i skutecznego zapanowania nad kryzysem jaki dopadł finanse publiczne, a w efekcie nadania jemu cech czynnika wzrostu gospodarczego.

Abolicja podatkowa miała zachęcić przedsiębiorców do wyjścia z szarej strefy podatkowej. Zachętę dla podatników /dłużników podatkowych/ miało stanowić rozwiązanie, zgodnie z którym ujawnione dochody byłyby opodatkowane w wartości 7,5% od wartości niezapłaconych budżetowi należności.

W przypadku nieskorzystania z oferowanej przez państwo abolicji, zaostrzona miała zostać represyjność skarbowa. Chodzi przede wszystkim o to, iż ujawnione przez urząd skarbowy ukryte dochody miałyby zostać karnie opodatkowane w wartości 75% od podstawy.

Sejm przyjął projekt ustawy, jednak zmienił wartość 7,5% na 12%. Powstało jednak sporo wątpliwości w związku z ustawą, dlatego skierowano ją do Trybunału Konstytucyjnego, który orzekł, że jest ona niezgodna z ustawą zasadniczą. Jako główną tezę Trybunał Konstytucyjny podał fakt, iż projekt ustawy o abolicji podatkowej naruszał zasadę równości obywateli wobec prawa.

Trybunał stwierdził, że obywatele płacący podatki zgodnie z obowiązującą literą prawa nie powinni być traktowani inaczej (gorzej) niż grupa osób, która narusza przepisy podatkowe.